İnsandan bahisle açılan her konuda aslında bizler varız,yorgunluklar ,bıkkınlıklar ,memnuniyetsizliklerimizle ...
İnsan hiçbir zaman ve hiç bir yerde hakettiği değerle değerlendirilmiyor,bir yerlerde bir şekilde her insan birileri tarafından daima sömürülüyor,dile getirme imkanı olanlar,biraz sesini yükseltiyorlar o kadar...kaderine razı gelmekten başka elden hiç birşey gelmiyor,insan insanca meziyetleriyle yaşamayı sürdürdüğü müddetçe maalesef sömürülmekten geri durulmayacak diğerlerince...kendi kaderini çizmek için harekete ne zaman geçse karşısında mutlaka engelleri de bulup,ya yorulana kadar mücadele edecek yada baştan vazgeçerek kabullenecek,işte hayatın kısacık özümsemesi bundan ibaret...
Manevi değerlerle yoğurulanlar,inancı için mücadele verenler,kendilerine belirledikleri şablon dışında olan hiç bir şeyle ilgilenmeden belkide en kolay yolu seçiyorlar...
Ödün vermedikleri değerlerle bir arada,bir amaç doğrultusunda yol almak ve bunun dışındaki hiç bir şeyi umursamadan yaşamak,imrenilecek bir yaşam tarzı...
İnsanı hayatın içerisine çeken etmenler olmasa ne kadar da kolay olurdu herşey,hayata ve olanlara sırtını dönüp sadece kendisi için çabalayabilmek ve bundan taviz vermemek...
İnzivaya çekilen rahipler ,tapınaklarına kapanan budistler,halvete giren sufiler,teknolojiden uzak yaşayan mormanlar,acaba ne buluyorlar neye ulaşıp ne gibi bir haz duyuyorlar,yaşam tarzlarıyla felsefeleriyle ruhen doyuma ulaşmakla yada herkesten soyutlanarak yaşayarak, nasıl bir farkındalığa açıyorlar kapılarını...
Faturaların, vergilerin, borçların, kiraların, taksitlerin, alacakların hesap dünyasından uzakta bir hayat ,nasıl olurdu kimbilir...
Düşünsenize hiç bir maddi değerin sizi alakadar etmediği bir hayat içerisinde hiç bir şeye sahip olmadan,ve bir o kadar da hiç kimseye borçlu olmadan yaşayabilmek,lakin böyle bir hayatın bile bir şekilde finanse edilmesi gerçeği her daim karşımızdadır...
Birileri bir şeyler yapmazsa hayatın devamlılığı mümkün olabilir mi ...
Bedavadan yaşamak yok bu alemde,hele hele şehirlerde.... imkanı yok...kaçak elektrik ,kaçak su ,kira ödemeyen bir kiracı,yeyip içip, borcunu vermeyen bir birey...
Vermeye o kadar çok alışmışız ki vermeyenler birer kabahatli ve insanlık düşmanı oluyor bu mantık çerçevesinde...birilerinin hakkını yemiş sayılıyor...
İnsan olmanın bedeli pek bir ağır aslına bakarsanız...
Kurulmuş olan mekanizmanın çarkları arasında yerini aldın mı artık kaçışın yok...
Vatandaşlık numaranı eline tutuşturdular mı bir kere işin bitmiştir...küçük bir birey olarak sana ilişmemeleri için her daim her şeyin diyetini ödemekle mükellefsin,başka yolu yok...vergiler vergiler vergiler...
Oysa başkalarının parasını harcamak nede kolaydır...hizmet adı altında yatırım adı altında kendine ait olmayanı harcamak,aslına bakarsanız günümüzün yöneticileri tam istenilen manevi hayatı yaşayacak fırsatta olan kişiler,onlara çalış diyen yok,kazan diyen yok...Birileri diyetlerini tıkır tıkır ödemekteyken hele...
Sokak kedisinin ürkek bakışlı telaşlı çekingen hali yakışır bize...
Bizlerde nerede ev kedileri gibi kuyruğu havada caka satarak yürümek...
Her gelen geçenden tekmeyi tokadı yemişsen artık caka satarak gezinmeler yoktur...
Daima tetikte olacaksın acaba nereden bir taş gelecek nereden bir çocuk tekme sallayacak yaklaşımıyla her an temkinli olmak zorundasın...
Karşında koskoca bir et parçası bile bulsan bile yerken rahat olamazsın,onu alıp saklayacak bir kuytu köşe bulana kadar sokak sokak kaçırman lazım ki birisi saldırıp elinden almasın...
Velhasılı zor şey insan olmak...
Hem insan olup, hem hayvanlar kadar tedbirli olmak...sanırım hayat felsefemiz bu olmalı...
40 yaşına uzanan biri olarak geçmiş o kadarda dolu gelmiyor nedense gözüme hiç,beklide henüz omuzlarımın çökmediğinden olsa gerek,kendi haline bırakılmayan herkes gibi daha çabalama gücü var içerilerimde,ufak yorgunluklarsa birkaç ilaçla atlatılıyor ,demek ki daha yorulmamışım diyorum,lakin bu tempoda daha kaç yıl sürer bu bilinmez,hayatın akışına bırakabilse insan kendini galiba en rahatı bu,önlemler alamadığımız,tedbirler oluşturamadığımıza göre ,her şeyin içinde sürüklenirken,hiçbir şeye müdahale edemediğimize göre,aksın dursun senelerle birlikte ömür...
Kimbilir; ileriki bir zamanda her şehir çocuğunun sakin bir hayat özlemiyle geçirdiği günlerinin ardından,sonsuz sakinliğin kollarına uzanmadan yaşayacak birkaç senemiz bahşedilirse ,eczaneye koşturmanın telaşı olmadan sabaha uyanmanın mahmurluğuyla bu koşturmacalı günleri arzu edermiyiz...senelerin alışkanlıkları üzerine beklide çabucak sıkılacağız o telaşsız günlerden de...
Velhasılı zor şey insan olmak...
İnsana,eşeğe ve maymuna yaradılışta sormuşlar;40 ar yıl ömür verdik sizlere ne dersiniz diye...
Eşek demiş bana 40 yıl çok,20 yeter ...
Maymun da demiş aman aman banada çok 40 yıl, 20 yeter...
İnsana sormuşlar; insan demiş 40 yıl nedir ki göz açıp kapayana kadar geçecek ,bana yetmez...
Bunun üzerine eşeğin 20 yılı ile maymunun 20 yılını almışlar insan ömrüne ilave etmişler olmuş insanın yaşı 80 sene...
İşte bu nedenle derler ki; insan 40 ından sonraki 20 yılını eşek gibi bağırarak yaşarmış,sonraki 20 yılında ise maymun olurmuş aleme...
Sanırım artık ben eşeklik mertebesine doğru yol almaktayım ....
Hadi hayırlısı bakalım : )
Selamlarımla...
